شادي همان اندوه بي نقاب شماست.
جاهي که خنده هاي شما از آن بر مي آيد،چه بسيار که با اشک هاي شما پر مي شود.
و آيا جز اين مي تواند بود؟
هر چه اندوه درون شما را بيشتر بکاود،جاي شادي در وجود شما بيشتر مي شود.
مگر کاسه اي که شراب شما را در بر دارد همان نيست که در تنور کوزه گر سوخته است؟
مگر آن ني که روح شما را تسکين مي دهد،همان چوبي نيست که درونش را با کارد خراشيده اند؟
هر گاه شادي مي کنيد،به ژرفاي دل خود بنگريد تا ببينيد که سر چشمه ي شادي به جز سر چشمه ي اندوه نيست.
و نيز هر گاه اندوهناکيد باز در دل خود بنگريد تا ببينيد که گريه ي شما از براي آن چيزي است که مايه ي شادي شما بوده است.
پاره اي از شما مي گوييد"شادي برتر از اندوه است "و پاره اي مي گوييد"نه،اندوه برتر است"
اما من به شما مي گويم که اين دو از يکديگر جدا نيستند.
اين دو با هم مي آيند،و هر گاه شما با يکي از آنها سر سفره مي نشينيد،به ياد داشته باشيد که آن ديگري در بستر شما خفته است.
به راستي ،شما همچون ترازويي ميان اندوه و شادي خود آوبخته ايد.
فقط آنگاه که خالي هستيد در يک ترازو آرام مي مانيد.
هر گاه خزانه دار شما را بر مي دارد تا زر و سيم خود را اندازه بگيريد،
شادي و اندوه شما نا گزير زير و زبر مي شود.