(( پناه ))

خداوندا تو ميباشی پناه من

و بعد از تو پناه کوچکی دارم

خداوندا ! پناهم را مگير از من

که در کنج قفس آزرده از غم ؛ کودکی دارم

پناهم را مگير از من

که من در ظلمت هستی

بجز او مشعلی ديگر نمی خواهم

پناهم را مگير از من

که در پيچ و خم اين کوچه هستی

بجز او رهنمای ديگر ی هرگز نمی خواهم

خداوندا!....پناهم را مگير از من

که من پرستوی شکسته بال و غمگينم

وبعد از او فضای آسمانی را نمی بينم

پناهم را مگير از من

که بی او همچو پروانه به دنبالش

که او باشد فروزان شمع ديرينم

خداوندا! به درگاهت پناه آوردم و در دل

همی يک آرزو دارم

کنون آوردمش بدست

 پناهم را مگير از من