پرودگارا

به من آرامش ده

تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

دلیری ده

تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

بینش ده

تا تفاوت این دو را بدانم

و مرا فهم ده

تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند

پروردگارمن!

 اى پاسخگوى درماندگان !

 اى برطرف‏ کننده پریشانى ! اى پرده ‏پوش هر ناروا !

به تو روى آورده‏ام تنها به تو، شاید که بخوانیم.

اى آن که خواستارش مردود نمى‏شود !

آرزومندش ناامید نمى‏شود ، و درگاهش بر خوانندگان باز است و پرده‏اش

بر امیدواران برداشته .

 پروردگارا!

دست نيايشم بسوی توست  اميدم بسوی توست  دستم را بگير دستم را بگير مولای من. 

هر کسی دوتاست و خدا یکی بود .                                    
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت.                            
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود                                                            
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .
و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت ...    

با خود بودن با خدا بودن است وبس ...
خدا را نه در آسمان که در خود و خلوت خود جستجو کن....
هر آنگه که بر خود نظری داشتی خدا را خواهی یافت...
خدا آن چیزی است که در تو هست...
خدا بخشنده است اگر باورش داری...
خدا غضب ندارد...
خدا خودی غیر خودی ندارد...
همه با خدا هستند و خدا با همه...
خدا از حقش خواهد گذشت و از حق دیگران هرگز...
خدا پسر خاله کسی نیست...
خدا بر من و تو عقل داده و این بزرگترین لطف اوست...
خدا کاری با من و تو ندارد...
خدا حساب عقل و شعوری را خواهد پرسید که به من و تو داده...
آن را خوب به کار ببر که پیش خدا سر افکنده نباشی...
دل کسی رو نشکون ...
که خدا از اون نمیگذره...
با خود باش و لذت با خود بودن و تنهائی رو بچش...
خدا کسی رو  دوست داره که با خودش باشه...
با خود بودن با خدا بودن است وبس...

زیر باران
خودم را خوردم
به سلامتی او که
گل سرخ عشق را
گلبرگ به گلبرگ
پرپر می کرد
تا بداند که
فال عشقش
چه خواهد بود

سلامم را تو پاسخ گوی

سلامم را تو پاسخ گوی با آنچه تو را دادم
که اینجا آدمک بسیار اما باز
تویی در شهر خاموشی
همه معنای فریادم
سلامم را تو پاسخ گوی با لبخند بی تزویر
بپرس احوال تنهایی من را
حال اینجایم
مپرس از اتفاق یاُس فرداها
مگو با ما چه خواهد کرد این تقدیر
سلامم را تو پاسخ گوی ای دنیای پکی ها
غبارم من ، تو باران باش
جدایم کن ز این و آن
رها از منت بی مهر خکی ها
سلام من صدای وسعت تنهایی ام
از انتهای غربتم در شب
سلام من همان امید تا صبح است
سلامم را تو پاسخ گوی
گر دست تمنای مرا خواهی که نگذاری
اگر خواهی که ننشینم تک و تنها
در این اندوه و حسرت های تکراری
سلامم را تو پاسخ گوی ...
 

خسته ام

 محبس خویشتن منم ، از این حصار خسته ام
 من همه تن انا اللحقم ،‌ کجاست دار ، خسته ام
 در همه جای این زمین ، همنفسم کسی نبود
 زمین دیار غربت است ،‌ از این دیار خسته ام
کشیده سرنوشت من به دفترم خط عذاب
از آن خطی که او نوشت به یادگار خسته ام
 در انتظار معجزه ، فصل به فصل رفته ام
هم از خزان تکیده ام ، هم از بهار خسته ام
 به گرد خویش گشته ام ، سوار این چرخ و فلک
بس است تکرار ملال ،‌ ز روزگار خسته ام
دلم نمی تپد چرا ، به شوق این همه صدا
 من از عذاب کوه بغض ، به کوله بار خسته ام
 همیشه من دویده ام ، به سوی مسلخ غبار
از آنکه گم نمی شوم در این غبار ، خسته ام
به من تمام می شود سلسله ای رو به زوال
 من از تبار حسرتم که از تبار خسته ام
قمار بی برنده ایست ، بازی تلخ زندگی
چه برده و چه باخته ،‌ از این قمار خسته ام
 گذشته از جاده ی ما ، تهی ترین غبار ها
از این غبار بی سوار ،‌ از انتظار خسته ام
همیشه یاور است یار ،‌ ولی نه آنکه یار ماست
 از آنکه یار شد مرا دیدن یار ، خسته ام

صدای باران

 چه غم آلوده شبی بود

شبی بارانی

شبی تنهاو

شبی تلخ و شبی سرد زمستانی

چه شبی بود شبی يلدايی

نه فروغ و نه چراغ و نه شمع و پلته و روغن

نه صدای سخنی

 نه صدای نفسی

جز صدای باران

نه خيالی آمد

نه اميدی

نه تبسم بر لب

به جز از يک تب سوزان

به جز از يک غم تنها

چه شبی هول انگيز

چه غم آلوده شبی

نه فروغی نه چراغی نه صدای سخنی

به جز از درد و صدای باران

      بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
      همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
      شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
      شدم آن عشق دیوانه که بودم
      در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید
      باغ صد خاطره خندید
      عطر صد خاطره پیچید
      یادم آمد :
      که شبی باز از آن کوچه گذشتیم
      پر گشودیم و در آن خلوت خواسته گشتیم
      ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
      تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
      من همه محو تماشای نگاهت
      آسمان صاف و شب آرام
      بخت خندان زمان رام
      خوشه ماه فرو ریخته در آب
      شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
      شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ
      یادم آمد:
      تو به من گفتی از این عشق حذر کن
      لحظه ای چند بر این آب نظر کن
      آب آیینه عشق گذران است
      تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
      باش فردا که دلت با دگران است
      تا فراموش کنی چند از این شهر سفر کن
      با تو گفتم:
      حذر از عشق ندانم
      سفر از پیش تو هرگز نتوانم
      روز اول که نگاهم به تمنای تو پر زد
      چون کبوتر لب بام تو نشستم
      تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم
      باز گفتم :
      که تو صیادی و من آهوی دشتم
      تا به رام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
      حذر از عشق ندانم نتوانم
      سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
      اشکی از شاخه فرو ریخت
      مرغ شب ناله تلخی زد و بگریست
      اشک در چشم تو لرزید
      ماه بر عشق تو خندید
      یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم
      پای در دامن اندوه کشیدم
      نگسستم نرمیدم
      رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم
      نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
      نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
      بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

 زيباي زيبا آفرين

اي خدا اي برتر از انديشه ها              اي عيان در شاخه ها و ريشه ها
 اي همه عالم پر از آواي تو                وي بيانم عاجز از معناي تو
عقل ما را عشق تو ديوانه كرد            جان ما را باده ات ميخانه كرد
آسمان ها در خط پرگار تست             نقش گل ها پرده پرده كار تست
رنگ ها زد نقش تو بر كهكشان          آسمانها از تو شد اخترنشان
اختران گلهاي باغ آسمان                  كهكشان ها چلچراغ آسمان
زهره يك سو سوي ديگر مشتري        ديده ها حيران بين مينا گري
اي همه انديشه ها حيران تو              پاي هر پرگار سرگردان تو
آستانت سجده گاه  سروران               طفل ابجد خوان تو پيغمبران
مرغكان از بهر تو عاشق وشند           اختران از عشق تو در آتشند
در پر پروازها پرواز تست                     در گلوي بلبلان آواز تست
اي تمام سجده ها بر خاك تو              اختران سرگشته ي افلاك تو
خامه ي لطف تو در گلخانه ها             نقش ها زد بر پر پروانه ها
اي همه زيبا ي زيبا آفرين                   من كه باشم تا بگويم آفرين
از ازل چشم جهان سوي تو بود           آفرينش آفرين گوي تو يود 

     ای خداوند تو را می خوانم.نزد من بشتاب! و چون تو را بخوانم آواز مرا بشنو!

    دعای من به حضور تو مثل بخور آراسته شود.و برافراشتن دستهایم مثل هدیه شام

    ای خداوند بر دهان من نگاهبانی فرما و در لبهایم را نگاه دار.دل مرا به عمل بد

    مایل مگردان تا مرتکب اعمال زشت با مردان بدکار نشوم.و از چیزهای ایشان نخورم

سلام دوستان من برگشتم و تشکر از تک تکه شما عزيزان که زحمت کشيديد و به من سر زديدو نظر داديد خوب هميشه موفق باشيد و تا ياد ام نرفته به همه عيد فطر را تبريک ميگم اميدوارم که هميشه شاد در کناره خانواده هاي خود باشيد و خوش بگزرانيد خوب تا صحبتي ديگه خداحافظه همگي .